Dwie nowe pieluchy

W końcu udało mi się znaleźć trochę czasu, aby opisać moje ostatnie dzieło pieluchowe. A właściwie dwa dzieła. Powstały one już jakiś czas temu, ale ciągle nie składało mi się, aby usiąść przed komputerem, wrzucić zdjęcia i napisać kilka słów.

Dzieła owe to dwie pieluszki-kieszonki. Tym razem już są to pełne kieszonki, które nie potrzebują otulacza. Jedna zapinana jest na rzepy, druga wiązana na troczki. Niestety przy ich robieniu nie pomyślałam i wszyłam gumki tylko przy nóżkach, a na pleckach już nie. Przez to bardzo niewygodnie się je zakłada. Czyli czeka mnie kolejna próba na drodze do idealnej pieluszki. Po wypróbowaniu ich stwierdzam też, że troczki się nie sprawdzają. Przy następnych pieluchach mam zamiar wypróbować zapięcie na guziki.

Pielucha troczkowa w pełnej okazałości

Pielucha rzepowa

Kieszonka polarowa na pieluchę - tutorial

Pomyślałam sobie, że może są osoby takie jak ja, które chciałyby zrobić taką najprostszą na świecie "suchą pieluchę", a pojęcie o szyciu mają małe albo wcale. Taka kieszonka kieszonka polarowa jaką pokazywałam tu i tu jest świetnym rozwiązaniem jeśli ktoś, tak jak ja, na dzień zakłada dziecku otulacz i pieluchę tetrową lub analogiczną z innego materiału. Wtedy na noc można założyć otulacz i, zamiast zwykłej pieluchy, taką kieszonkę z wkładem chłonnym wewnątrz.
Od razu uprzedzam, że jeśli chodzi o szycie to jestem początkującą amatorką, więc najprawdopodobniej to, co tutaj pokazuję, nie spełnia żadnych norm krawieckich. Ważne jest jednak to, że uszyte przeze mnie kieszonki działają. Ale oczywiście jestem otwarta na wszelkie uwagi i komentarze dotyczące tego tutoriala. Zawsze mogę coś zmienić i poprawić.


Kieszonka polarowa na pieluchę - tutorial by Dobromiła is licensed under a Creative Commons Uznanie autorstwa-Na tych samych warunkach 3.0 Polska License.
W oparciu o utwór dostępny pod adresem potyczkizmaszyna.blogspot.com

Będziemy potrzebować:

1. maszynę do szycia
2. nić
3. kawałek cienkiego polaru, np. kocyk
4. papier, np. pakowy
5. nożyce do materiału
6. nożyczki do papieru
7. szpilki
8. linijkę
9. cienkopis

Uwaga! Jeśli nie mamy nożyc do materiału, to możemy ciąć polar tymi do papieru, ale nigdy odwrotnie! Papier bardzo łatwo tępi nożyce, więc jeśli mamy takie przeznaczone do materiałów, to tniemy nimi tylko materiały.

Z papieru wycinamy prostokąt o bokach długości 12 cm i 40 cm. To będą docelowe wymiary naszej kieszonki. Taka długość pasuje na duże dziecko. Jeżeli chcemy zrobić kieszonkę dla mniejszego i nie musieć zawijać końcówki, to dajemy mniej. Najlepiej zmierzyć jaką długość ma używany przez nas otulacz i zamiast 40 cm dać tę właśnie długość.

Przykładamy teraz wycięty prostokąt do polaru złożonego w dwie warstwy tak jak na poniższym zdjęciu. Jeden z krótszych boków prostokąta ma przylegać do zgięcia materiału, drugi z nich ma się łączyć z jednym z krańców polaru.

Przyszpilamy papier i obie warstwy polaru. Przy dłuższych bokach polar ma wystawać z zapasem przynajmniej centymetrowym spod papieru. Przy krótszych ma być na styk.

Przycinamy polar (obie warstwy na raz) w ten sposób, że przy dłuższych bokach (3 i 4 na poniższym zdjęciu) dajemy około centymetra lub dwóch zapasu. Ten boki będziemy zszywać i potrzebujemy zapasu. Krótszego boku, który wypadał na zgięciu materiału (1), nie tniemy. Przy drugim z krótszych boków (2) przycinamy równo do krańca papieru. Przy tym boku nie będziemy działać maszyną, bo potrzebujemy którędyś wsuwać wkład chłonny, a polar się nie strzępi, a więc nie ma potrzeby go zabezpieczać.

Odpinamy papier od materiału, od razu spinając z powrotem obie warstwy polaru. Aby zaznaczyć, w którym miejscu ma iść szew, mamy dwie możliwości. Jeśli nie mamy cienkopisu to szpilki wpinamy w miejscu, gdzie szedł brzeg papieru. Jeśli natomiast jesteśmy szczęśliwymi posiadaczami cienkopisu, to rysujemy nim linię w tym miejscu, a szpilki możemy wbić obok linii. Rysowanie ołówkiem, mydełkiem lub kredą niestety na polarze nie działa, więc pozostaje cienkopis lub oznaczenie szpilkami. Aby łatwo wyjmowało się szpilki podczas szycia wpinamy je tak, aby łepek był skierowany w tę stronę w którą będziemy szyli. Nie wbijamy też szpilek zbyt gęsto, bo ciągła konieczność wyjmowania ich w trakcie szycia będzie nam bardzo utrudniać.

Wszystko mamy już przygotowane, a zatem możemy siadać do maszyny. Zakładam, że mamy już założoną i nić dolną i górną i w ogóle maszyna jest gotowa do szycia.

Aby zacząć ścieg, który nie będzie się rozpruwał, użyjemy ściegu wstecznego. Najprościej zrobić to używając możliwości szycia do tyłu. Większość maszyn ma taką funkcję, ale na wszelki wypadek opiszę tu jak to zrobić, gdy jej nie ma. Wszystko co wiem o ściegu wstecznym dowiedziałam się z tego tutoriala: How-To Backstitch.

Wkładamy materiał pod stopkę, tak aby wypadało to w pewnej odległości od zaplanowanego początku ściegu i aby materiał leżał odwrotnie niż normalnie do szycia. Ponieważ podczas szycia materiał przesuwa się względem nas do przodu, to teraz układamy go tak aby między igłą a nami był mały fragment a reszta za igłą. Opuszczamy stopkę.

Przeszywamy ten kawałek do brzegu materiału i zatrzymujemy się gdy prawie cały materiał jest już za igłą i tak aby igła była lekko wbita w materiał.

Podnosimy stopkę i przekręcamy materiał o 180 stopni. Po przekręceniu cały materiał powinien być między nami a igłą.

Opuszczamy stopkę i zaczynamy normalne szycie. Przeszywamy cały dłuższy bok po linii zaznaczonej przez szpilki. Szpilki wyjmujemy w trakcie, aby nie uszkodzić maszyny, gdy najedzie na taką szpilkę.

Gdy dojdziemy do końca tego boku znowu przy wbitej igle podnosimy stopkę i przekręcamy materiał o 180 stopni. Z tej strony też zakończymy ściegiem wstecznym.

Szyjemy ściegiem wstecznym krótki kawałek, podnosimy igłę oraz stopkę i wyciągamy przeszyty polar i kawałek nitek. Obcinamy nitki tak aby przy maszynie zostało po parę centymetrów obu nici.

Mamy już zrobioną połowę szycia.

Powtarzamy to samo na drugim z dłuższych boków.

Kiedy już wszystko obszyliśmy obcinamy wystające nitki i nadmiar materiału po bokach. To nam ułatwi przewracanie kieszonki na drugą stronę i będzie potem ciut więcej miejsca w środku. Musimy jednak uważać, żeby nie obciąć za dużo i nie najechać nożycami na szew.

Teraz czas na przewrócenie na drugą stronę.

I oto nasza gotowa kieszonka

I przykład użycia z ręczniczkiem jako wkładem chłonnym. Ręczniczek, czy pieluchę możemy złożyć jak nam wygodnie. Na poniższych zdjęciach jest pielucha przeznaczona dla chłopca, stąd większość wkładu chłonnego jest zgromadzona z przodu kieszonki.

A tak wkładamy kieszonkę w otulacz. Jak widać, w tym przypadku nasza kieszonka jest trochę na wyrost i przed założeniem dziecku trzeba zawinąć końcówkę kieszonki, żeby nie wystawała z otulacza.

Robota skończona. Zostaje już tylko założyć gotowy wyrób na pupę dziecka.

Pieluchy z Ikei

Rozpoczęłam produkcję seryjną. Kocyk z Ikei jest przerabiany na suche kieszonki pieluchowe, takie same jak mój pierwszy wyrób. Tym razem już dzięki brakowi pętelek idzie całkiem szybko i nawet w miarę prosto. W gotową taką kieszonkę wkładam złożony ręczniczek z Ikei jako wkładkę chłonną. I tak oto mam pieluszkę w całości ikeową. Szkoda tylko, że jeszcze potrzeba do tego otulacza.

A oto kupka już gotowych, wypchanych ręczniczkami, pieluch.

Kieszonka polarowa na pieluchę

Zaczęłam. Najpierw co chwila zrywała mi się górna nitka, potem wciągnęło strzępek polaru do machiny. Przy wyjmowaniu strzępka wypadł mi ze swojego miejsca bębenek z dolną nicią i radośnie poturlał się przez pół pokoju. Od razu znikąd pojawił się kot i po chwili oboje byliśmy omotani granatową nicią. Gdy opanowałam sytuację, włożenie z powrotem bębenka okazało się ponad moje siły i musiałam wyciągać instrukcję obsługi (nienawidzę peerelowskich instrukcji obsługi, czy ktoś je w ogóle rozumie?) Przy okazji odkryłam źródło moich problemów - wydawało mi się, nie wiem czemu, że jak szyję to koło zamachowe powinno iść do przodu, instrukcja powiedziała, że odwrotnie. Jak w końcu udało mi się zrobić kawałek prostego ściegu, to okazało się, że szyłam na ukos i zanim materiał skończył mi się wzdłuż to już skończył mi się w poprzek. To znaczy zjechałam z materiału. No i zaczęło się prucie. Nikomu nie życzę prucia spartolonego szwu z polaru. Szew, który stworzyłam wyglądał jak siedem nieszczęść, ale trzymał skubaniec porządnie. Kiedy nareszcie skończyłam, to już byłam w takim stanie psychicznym, że nic mnie nie obchodziło, że z dolnej strony szwu co jakiś czas wystaje skołtuniona pętelka. Nieważne. Ważne, że się trzyma, ma założony kształt i po przerzuceniu na prawą stronę szwu nie widać. Oto i moje pierwsze użytkowe dzieło szyciowe - kieszonka polarowa na pieluchę:

Teraz powinny się posypać pytania, ale co to do jasnej Anielki jest? Jest to pieluszka - kieszeń o wymiarach 12 cm na 40 cm, w którą wkłada się wkład chłonny. Polar ma takie właściwości, że odprowadza wilgoć i w ten sposób cała "mokrość" jest wewnątrz, a przy pupie dziecka suchutko. Moje arcydzieło będzie więc służyło jako pielucha na noc. W dzień stosujemy po prostu tetrę z otulaczem, ale w nocy dotychczas dziecko jechało na jednorazówkach.
Tak to wygląda w praktyce. Do przytrzymania używam fabrycznego otulacza z PUL-u. Mam nadzieję, że do czasu aż moje dziecko wyrośnie z pieluch nauczę się szycia na tyle, żeby uszyć pieluchę, która nie będzie potrzebowała otulacza. Jak nie to trudno, trzeba się będzie postarać o następne.

A tak wygląda gotowe Dziecko o Wielkim Odwłoku. Na szczęście polar jest miękki i jak Maluszek leży na plecach to odwłok się uklapia i nie przeszkadza.

Tak, wiem, że zszycie prostokąta w dwóch miejscach to żadne osiągnięcie, ale dla mnie naprawdę jest to dużo.